Να πεθαίνεις για τις ιδέες σου? Ναι αλλά με έναν θάνατο αργό.

Να πεθαίνεις για τις ιδέες σου? Ναι αλλά με έναν θάνατο αργό.
Μου είναι εύκολο -υποθέτω στους περισσότερους- να πεταχτώ μπροστά και να φωνάξω, να βρίσω, να χτυπήσω, να σκοτώσω και να σκοτωθώ.
Όταν τα πράγματα αγριεύουν, όταν η αδικία ορθώνεται με σαφήνεια, όταν ο κακός έχει πρόσωπο.
Πελαγοδρομώ όμως με όλους αυτούς που είναι αρκετά συμπαθητικοί, ίσως λίγο ύποπτοι -αλλά είπαμε όχι προκαταλύψεις και χρήση υπεραισθητικών ενδείξεων- αρκετά καλλιεργημένοι, αρκετά αριστεροί -ο ράφτης τους το επιβεβαιώνει- στοιχειωδώς καλλιεργημένοι για να καταδεχόμαστε να τους μιλάμε, με καλές προθέσεις και κυρίως αποφασιστικοί, ενεργητικοί, θετικοί. Που είναι λοιπόν το πρόβλημα? Αναρωτιέμαι και εγώ και καταλήγω ότι το πρόβλημα είναι ότι πάντα υπάρχει μια δόση φιλοδοξίας που καθυστά το γλύκισμα κάπως ανυπόφορο αλλά συνήθως καλύπτεται από ένα ετοιματζίδικο γλάσο σοκολάτας. Εντάξει με όλα αυτά. Το καταλάβαμε. Είστε υπέροχη και οι άλλοι είναι κάπως δευτεροκλασάτοι και ύποπτοι.
Ακριβώς.
Προσπαθώντας να τακτοποίησω τις σκέψεις μου και να ξεκαθαρίσω τη θέση και καταλήγω να νοσταλγώ την παιδική ευκολία του καλού και κακού.
Ψάχνοντας όμως λίγο περισσότερο ακόμη και στις αναμνήσεις βρίσκω πάντα τη γοητεία του κακού και την πλήξη που προκαλεί το καλό, βρίσκω ακόμη την καλοσύνη ως ανικανότητα να πράξεις το κακό και όχι ως αρετή μετά από επιλογή.
Πρακτικά το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσω τη δημοφιλή τακτική του στρίβειν δια του αρραβώνος, δηλαδή ναι και εγώ μαζί σας είμαι, σας λέω και μερικές ιδέες που έχω σχετικά και την κρίσιμη στιγμή μη τον είδατε.
Πιάνει σχεδόν πάντα. Στους άλλους.
Εγώ μένω με την απορία.
Πως ειναι να πεθαίνεις για τις ιδέες σου με έναν θάνατο αργό?