I concentrate on you

Η αίσθηση της φθαρτότητας με φέρνει εδώ απόψε.

Μετά από πολλές ώρες καταλήγω και πάλι -από άλλο όμως δρόμο- ότι όσο είμαστε εδώ μαζί παρέα, είμαστε εδώ. Αυτό μόνο.
Κυττώ τα πράγματα γύρω μου λιγότερο αποστασιποιημένα και με μεγαλύτερη τρυφερότητα. Ο πόνος χαλά το στυλ μου αλλά με κάνει να μοιάζω περισσότερο με ανθρώπινη φιγούρα.
Πολλοί φίλοι μου θα χαιρόντουσαν αν με έβλεπαν έτσι. Είναι σκατοχαρακτήρες κατά βάθος αν και τους καταλαβαίνω.
Καταλαβαίνω και ένα κομμάτι της δουλειάς μου. Αυτό της προσπάθειας διατήρησης της μορφής, λειτουργεί παρηγορητικά. Έχουμε ανάγκη από ακίνητα μνημεία και σύμβολα που κείτονται ασάλευτα στους αιώνες, όπως έχουμε ανάγκη τους παπούδες και τις γιαγιάδες μας.
Πόσες φορές έχω ζήσει την παιδική μου ηλικία και πόσο λιγότερες θα ζήσω την τωρινή.
Το μεγάλο Ααχ έχει φύγει και τώρα μπορώ να κλαίω χωρίς δάκρυα.
Τα υπολείμματα προλήψεων ξυπνούν και σκέφτομαι τα κακά που απλώνονται γύρω μου μόνο και μόνο για να αφυπνήσουν τη δική μου κοιμησμένη συνείδηση.
Είναι βλακώδες, αλλά αυτή την ώρα δεν είναι η εξυπνάδα και η διαύγεια που με χαρακτηρίζουν.
Δεν έχω καμμιά διάθεση να ακούσω συμβουλές και λόγια συμπαράστασης από κανέναν. Μόνο η Ella Fitzgerald μπορεί να ακουστεί σε αυτό το δωμάτιο.
Εντάξει, μπορούμε ακόμη και είμαστε μαζί σε αυτό τον κόσμο. Κάτια.