Μα τι λέω τι λέω τι λέω τι πικρές σκέψεις κάνω και κλαίω

Και μια φωτογραφία μου από εποχές ακόμη μεγαλύτερης δόξας.

Τι είναι πιο βαρύ ένα κιλό σίδερο ή ένα κιλό βαμβάκι?

Έψαχνα να βρω ταινίες του Chris Marker για να παραγγείλω και έπεσα πάνω στο La Jetée και με χαρά μοιράζομαι το λινκ με το χάος και το άπειρο.
Παράθεση φωτογραφιών με έναν πολύ ιδιαίτερο κινηματογραφικό τρόπο που σχεδόν συντάσσει προτάσεις, με ψευδαίσθηση της κίνησης όσο και της αστάθειας μέσω ενός αμυδρού τρέμουλου της κάμερας και αποστασιοποιημένη φωνή off.
Αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς και ήταν η αφορμή για τους 12 πιθήκους του Terry Gilliam αλλά και το minority report. Έκτοτε η ιστορία φορέθηκε πολύ.
Η παιδική ηλικία, η μνήμη το επεισόδιο. Ένα παιδί βλέπει μια όμορφη γυναίκαι και αμέσως μετά γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας ενός άνδρα στο αεροδρόμιο του Orly.
Με φόντο την καταστροφή μετά τον τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, οι επιζήσαντες κατοικούν σε σήραγγες σε μικρές κλειστές ομάδες που επιβάλλουν ταξίδια στο παρελθόν για την εξασφάλιση ενέργειας, φαρμάκων και τροφίμων. Σαν τη σπηλιά του Πλάτωνα με τις σκιές που προβάλλονται πίσω από τους κατοίκους.
Επιλέγουν "εκείνον που την ιστορία του διηγείται" το φιλμ, έναν φυλακισμένο-αιχμάλωτο, για να κάνει το ταξίδι στο παρελθόν λόγω των εμμονών της μνήμης του. Ο άνδρας έχει εμμονή με την εικόνα της γυναίκας.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι σε άλλες περιπτώσεις που προσπάθησαν το πείραμα οδήγησε στην τρέλλα ή και το θάνατο.
Ο άνδρας κάνει το ταξίδι στο χρόνο, συναντά και ερωτεύεται τη γυναίκαι που δείχνει να τον γνωρίζει.
Μέσα από πολλά ταξίδια φτάνει στο μέλλον που οι άνθρωποι του μέλλοντος προσφέρονται να βοηθήσουν την κοινωνία του. Όταν επιτυγχάνεται αυτό οι άνθρωποι του παρόντος, των καταφυγίων αποφασίζουν να τον εκτελέσουν. Οι άνθρωποι του μέλλοντος του προσφέρουν βοήθεια και του ζητούν να αποφασίσει σε πιο στιγμή του χρόνου και της ιστορίας του θέλει να μεταφερθεί.
Εκείνος επιλέγει την παιδική του ηλικία και μεταφέρεται στο αεροδρόμιο της αρχής της ταινίας, ενήλικας πλέον, όπου ζει την εκτέλεση του -σε μια εντυπωσιακή σκηνή- όπως την είχε δει παιδί κάτω από το βλέμμα της γυναίκας που αγάπησε.
και αυτόν προσωπικά
Η καταστροφή, το ταξίδι, η μνήμη, η καταγραφή, ο έρωτας και η εικόνα του, ο κύκλος της ιστορίας. Η αλήθεια και η εικόνα της.
Η προσπάθεια για την αναγνώριση του πυρήνα της γνώσης και η ψηλάφιση μιας εσωτερικής αλήθειας που πασχίζει να γενικευτεί αλλά δεν το καταφέρνει ποτέ γιατί δεν της αξίζει.
Από προχτές που την είδα κάνω χιλιάδες σκέψεις και καταλαβαίνω λιγάκι τους φλύαρους κριτικούς που ανέλυαν καρέ καρέ τις ταινίες και έμπλεκαν τις βούρτσες με διάφορα άλλα.
Σταματώ όμως εδώ.
Τελικά τι είναι πιο βαρύ ένα κιλό σίδερο ή ένα κιλό βαμβάκι?

Who is who

Από τον Adam Pekalski.