Μουσική για ένα απόγευμα

Κατά έναν περίεργο τρόπο αυτό το χειμωνιάτικο απόγευμα θυμίζει καλοκαίρι. Ίσως λόγω αυτής της αίσθησης άνοιξης που σέρνεται, ή λόγω αυτής της ήρεμης αίσθησης καταστροφής, που θυμίζει την καλοκαιρινή απάθεια.
Μουσική που ηρεμεί τα θηρία και καμμιά φορά εξαγριώνει τα κοιμισμένα αγγελούδια.
Αποφάσισα να τη μοιραστώ σε μια κρίση μεγαλοψυχίας.

1. Jequi-Bach – Os 3 Morais

2. Blue Skies – Peggy Lee

3. How Insensitive – Claudine Longet

4. Βρίσκεσαι Παντού – Τρίο Καντσόνε

5. All The Things You Are – Oscar Peterson

6. Manha De Carnaval – Carly Simon

7. Μαντουμπάλα – Φλέρυ Νταντωνάκη

8. Blue – Joni Michell

9. I Concentrate On You – Ella Fitzgerald

10. Τα Τελευταία Γιασεμιά – Δανάη

11. What Kind Of Fool Am I – Brenda Lee

12. Once Upon A Summertime – Astrud Gilberto

Βρίσκεται εδώ:

http://rapidshare.com/files/18606554/00001_music_february_27.zip.html

Nabucco

Στη φωτογραφία η Maria Guleghina υπογράφει στον τοίχο ενός εστιατορίου, δεν βρήκα κάτι από την παράσταση του Nabucco και η αφίσα ήταν σαν από ταινία του Dario Argento, με κάτι χέρια να βγαίνουν από την άμμο σε θεση προσευχής ("σε παρακαλώ θεούλη μου βγάλε με από δω μέσα").
Δύσκολο Σαββατοκύριακο η μουσική όμως λειτουργεί θεραπευτικά εν τέλει.

I concentrate on you

Η αίσθηση της φθαρτότητας με φέρνει εδώ απόψε.

Μετά από πολλές ώρες καταλήγω και πάλι -από άλλο όμως δρόμο- ότι όσο είμαστε εδώ μαζί παρέα, είμαστε εδώ. Αυτό μόνο.
Κυττώ τα πράγματα γύρω μου λιγότερο αποστασιποιημένα και με μεγαλύτερη τρυφερότητα. Ο πόνος χαλά το στυλ μου αλλά με κάνει να μοιάζω περισσότερο με ανθρώπινη φιγούρα.
Πολλοί φίλοι μου θα χαιρόντουσαν αν με έβλεπαν έτσι. Είναι σκατοχαρακτήρες κατά βάθος αν και τους καταλαβαίνω.
Καταλαβαίνω και ένα κομμάτι της δουλειάς μου. Αυτό της προσπάθειας διατήρησης της μορφής, λειτουργεί παρηγορητικά. Έχουμε ανάγκη από ακίνητα μνημεία και σύμβολα που κείτονται ασάλευτα στους αιώνες, όπως έχουμε ανάγκη τους παπούδες και τις γιαγιάδες μας.
Πόσες φορές έχω ζήσει την παιδική μου ηλικία και πόσο λιγότερες θα ζήσω την τωρινή.
Το μεγάλο Ααχ έχει φύγει και τώρα μπορώ να κλαίω χωρίς δάκρυα.
Τα υπολείμματα προλήψεων ξυπνούν και σκέφτομαι τα κακά που απλώνονται γύρω μου μόνο και μόνο για να αφυπνήσουν τη δική μου κοιμησμένη συνείδηση.
Είναι βλακώδες, αλλά αυτή την ώρα δεν είναι η εξυπνάδα και η διαύγεια που με χαρακτηρίζουν.
Δεν έχω καμμιά διάθεση να ακούσω συμβουλές και λόγια συμπαράστασης από κανέναν. Μόνο η Ella Fitzgerald μπορεί να ακουστεί σε αυτό το δωμάτιο.
Εντάξει, μπορούμε ακόμη και είμαστε μαζί σε αυτό τον κόσμο. Κάτια.