Stranger in Paradise

Η φρίκη μιας γελοίας δημοκρατίας μαζί με την υποκριτική προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων φαίνεται πιο σκληρή σε αυτό το γλυκερό περιβάλλον των γιορτών.
Ανάμεσα σε Άη Βασίληδες, γονείς με χαζά χαμόγελα και μπουχτισμένα παιδάκια η μορφή ενός ετοιμοθάνατου μας χαλά το στομάχι και μας κόβει τη διάθεση για τον επόμενο κουραμπιέ. Για λίγο...
Προσωπικά δεν διαπραγματεύομαι τον κουραμπιέ μου για καμμιά εικόνα. Δεν επικαλούμαι προσωπική συμπάθεια ούτε ιδεολογική συγγένεια, ποιός θα τολμούσε άλλωστε.

Δεν είναι ο λαός του που τον λυντσάρισε.
Ένας προσχεδιασμένος και ταπεινωτικός θάνατος.

Ο αρχάγγελος με τα χρυσά μαλλιά μας χαιρετά.
Καλή χρονιά.
Πως το είπατε αυτό?
Όχι για όλους. Αυτό είναι βλακώδες και δεν γίνεται.

all I want for Christmas

Ψάχνοντας τη ρωγμή που θα μου επιτρέψει να γλυστρήσω έξω, σκέφτομαι τα Χριστούγεννα.
Με βοηθά η ιδέα, τα φώτα, η μουσική και οι μυρωδιές.
Όχι όμως οι συνάνθρωποί μου.
Οι οποίοι υποθέτω είναι περίπου όπως εγώ, όμως εγώ έχω την πολυτέλεια και την ιδιαιτερότητα να μην είμαι "αυτοί".
(αυτό το λέω από ευγένεια -δεν το πστεύω-)

Φέτος μέσα σε ένα σκηνικό καταστροφής και ανοικοδόμησης, κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, αναζητώ τη "συνταγή" που θα με γυρίσει στην αναζήτηση του μενού των Χριστουγέννων.

Μέσα μου οι άνθρωποι μεγαλώνουν αλλόκοτα.
Μετατρέπονται σε κάτι άλλο και μετά ξαναγυρνά το γνώριμο πρόσωπό τους.
Τι τρέχει και είναι όλα αυτά τα κτήρια φωτισμένα σαν τα σκυλάδικα της εθνικής οδού?
Τι θέλουν από εμάς αυτοί οι ξεκούρδιστοι Αι Βασίληδες που κουνιούνται πέρα δώθε και τσιρίζουν παρωδίες χριστουγεννιάτικων τραγουδιών?
Ισχύει η θεωρία ότι είναι μυστικός στρατος από άλλο πλανήτη που προσπαθεί σιγά σιγά να μας κυριέψει?
Ακούω You Can Never Do A Tango With An Eskimo.
Και επειδή αυτές οι ημέρες πέφτουν επάνω μας σα χιονοστοιβάδα προδομένων υποσχέσεων θέλω να τις περάσω ταμπουρωμένη σπίτι, σε ένα μόνο δωμάτιο με το τζάκι αναμμένο, με όλους τους δίποδους και τετράποδους συγκάτοικους παρόντες, με καμαμπέρ, σαλάμι ουγγαρίας, φυστίκια Αιγίνης, αγγουράκια, σοκολατάκια με περγαμόντο και πορτοκάλι, κόκκινο κρασί και σαμπάνια για μετά, Ella Fitzgerald, Καρυοθραύστης, Dean Martin, Perry Como, Stan Getz, Joao Gilberto να βλέπω ταινίες με τον Jerry Lewis, Fred Astaire, Audrey Hepburn, τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία σε όλες τις εκδοχές, τη Μικρή Πριγίπισσα του Cuaron, Frank Capra, το Love Actually, τον Αντρέι Ρουμπλιόφ, και -άσχετο αλλά έχω τέτοια διάθεση- Dziga Vertov τον άνθρωπο με την κινηματογραφική μηχανή, θέλω να διαβάζω παραμύθια, το βιβλίο για την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην ΝΑ Ευρώπη, τις Λέξεις του Σαρτρ. Τυλιγμένοι όλοι με καρώ κουβερτούλες και χωρίς πολλά λόγια. Ουφ

Τα στερεότυπα μας καταπίνουν

Τα στερεότυπα μας καταπίνουν.
Μια από τις χρηστικές αξίες της τέχνης είναι και η δυνατότητα που δίνει για την αποδοχή και μάλιστα με ευχαρίστηση διαφόρων κοινοτοπιών.
Τα περισσότερα σοφά μεγάλα λόγια συνήθως ακούγονται ως γυμνές και ανούσιες δηλώσεις.
Όμως ντυμένα με σχέδιο, χρώμα, ήχους κίνηση, λόγο γίνονται υπέροχα, συγκινητικά και καταφέρνουν αυτή τη μαγική διαδικασία κατανόησης και διάχυσης του εαυτού στο όλον.
Μαγικό.

Τα κατάλοιπα ενός καλά αφομοιωμένου λαικού θεάματος, η μανιέρα, το υπερβολικά προσωπικό στοιχείο, ο Bob Wilson, οι ευκολίες, η εικονολατρία, η πρόκληση που απευθύνεται στις συμπαθητικές κυρίες και κυρίους που ήρθαν εδώ κατευθείαν από την οθόνη της τηλεόρασής τους.
Και λοιπόν?
Το αποτέλεσμα είναι μια υπέροχη συνομιλία με τον εαυτό του και το άλλο, και τους άλλους. Ένα θαυμάσιο ξεμπούκωμα σα φωτεινό πυροτέχνημα και σαν κατέβασμα στο σκοτεινό υπόγειο που όλοι κάποτε βρεθήκαμε.

Βυθίζοντας μας στον εαυτό μας και στους άλλους.

Να πεθαίνεις για τις ιδέες σου? Ναι αλλά με έναν θάνατο αργό.

Να πεθαίνεις για τις ιδέες σου? Ναι αλλά με έναν θάνατο αργό.
Μου είναι εύκολο -υποθέτω στους περισσότερους- να πεταχτώ μπροστά και να φωνάξω, να βρίσω, να χτυπήσω, να σκοτώσω και να σκοτωθώ.
Όταν τα πράγματα αγριεύουν, όταν η αδικία ορθώνεται με σαφήνεια, όταν ο κακός έχει πρόσωπο.
Πελαγοδρομώ όμως με όλους αυτούς που είναι αρκετά συμπαθητικοί, ίσως λίγο ύποπτοι -αλλά είπαμε όχι προκαταλύψεις και χρήση υπεραισθητικών ενδείξεων- αρκετά καλλιεργημένοι, αρκετά αριστεροί -ο ράφτης τους το επιβεβαιώνει- στοιχειωδώς καλλιεργημένοι για να καταδεχόμαστε να τους μιλάμε, με καλές προθέσεις και κυρίως αποφασιστικοί, ενεργητικοί, θετικοί. Που είναι λοιπόν το πρόβλημα? Αναρωτιέμαι και εγώ και καταλήγω ότι το πρόβλημα είναι ότι πάντα υπάρχει μια δόση φιλοδοξίας που καθυστά το γλύκισμα κάπως ανυπόφορο αλλά συνήθως καλύπτεται από ένα ετοιματζίδικο γλάσο σοκολάτας. Εντάξει με όλα αυτά. Το καταλάβαμε. Είστε υπέροχη και οι άλλοι είναι κάπως δευτεροκλασάτοι και ύποπτοι.
Ακριβώς.
Προσπαθώντας να τακτοποίησω τις σκέψεις μου και να ξεκαθαρίσω τη θέση και καταλήγω να νοσταλγώ την παιδική ευκολία του καλού και κακού.
Ψάχνοντας όμως λίγο περισσότερο ακόμη και στις αναμνήσεις βρίσκω πάντα τη γοητεία του κακού και την πλήξη που προκαλεί το καλό, βρίσκω ακόμη την καλοσύνη ως ανικανότητα να πράξεις το κακό και όχι ως αρετή μετά από επιλογή.
Πρακτικά το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσω τη δημοφιλή τακτική του στρίβειν δια του αρραβώνος, δηλαδή ναι και εγώ μαζί σας είμαι, σας λέω και μερικές ιδέες που έχω σχετικά και την κρίσιμη στιγμή μη τον είδατε.
Πιάνει σχεδόν πάντα. Στους άλλους.
Εγώ μένω με την απορία.
Πως ειναι να πεθαίνεις για τις ιδέες σου με έναν θάνατο αργό?